PrinsHet had wel iets weg van een sprookje: een eiland met een prins erop! Tussen de boeren en het vissersvolk. Geen wonder dat de kranten en zondagsbladen er vol van stonden toen de duitse kroonprins friedrich wilhelm von hohenzollern op 23 november 1918 voet aan wal zette op het zuiderzee-eiland wieringen.
Enkele weken voordien had zijn vader, de duitse keizer, al een goed heenkomen in ons land gezocht, maar welbeschouwd plaatste de komst van diens oudste zoon het nederlandse kabinet voor grotere problemen. Engeland en frankrijk hadden de kroonprins in handen willen krijgen, daar zij hem - vreemd genoeg meer nog dan de keizer - als oorlogsmisdadiger beschouwden. Dat zal met name verband hebben gehouden met het optreden van de prins als bevelhebber van duitse troepen die slag leverden bij verdun en daar op wrede wijze zouden hebben huisgehouden.
De prins zou er de allerminst eervolle benaming "de slachter van verdun" aan overhouden. Toen vader en zoon zich kort na elkaar - nadat vast was komen te staan dat duitsland als de verliezer van de eerste wereldoorlog moest worden beschouwd (het is zeer de vraag of er uberhaupt wel een winnaar was...) -aan de nederlandse grens meldden om asiel werden ze binnengelaten, waarbij ons land zich beriep op zijn neutrale opstelling gedurende de oorlog. Om de geallieerden enigszins tegemoet te komen werd de kroonprins de rol van banneling opgelegd, in welke hoedanigheid hij werd "vastgezet" op wieringen.

Na een stroeve ontvangst zou hij zich in vrij korte tijd tot een geziene figuur weten te maken, niet in de laatste plaats omdat zijn verblijf de eilandbevolking geen windeieren zou leggen! Groot was dan ook de consternatie toen de prins vijf jaar later volkomen onverwacht bleek te zijn vertrokken, in het holst van de nacht. De kranten stonden er opnieuw vol van.